«Å mørkre mått oinna å dagrainna månnå så dag gryidd åver de heile lainn»

...tå’n løsannes lysji, ‘n brinnanes brånnå, tå’n flammi som steig frå’n olsokbrainn. Disse ordene er 56 år gamle.

Sund folkehøgskole.  Foto: Wikimiedia Commons / Ingolf

Nyheter

Eivind Voldseth tok turen innom Innherred denne uka. Han lurte på om det kunne være aktuelt å trykke prologen til festkvelden under Landsmøtet i Landslaget for Bygde- og Byhistorie på Sund folkehøgskule 6. august 1961.

Han synes den passer nå før olsok slår inn for fullt i vårt område.

Prolog

De søye å suse i Trøndelagsskogåm,

de bles ‘n bris langsme dalsøkk å li,

å roteinna stekk fram tu fåråm ætt plogåm

frå nebryinni dåggå å utryinni ti’.

De e soga som tålla om de som hi ferri

om dåggå som rainn å om tii som jekk,

om slækti som va å om liv som hi verri,

om motgong å me’gong som meinnisjå fekk.


De e som at jolin å leinne tållå

om nå som hi verri mæn no e slut,

å beittji å ælvi som sekle å skvållå

fertæle at nåkkå e vatna ut;

mæn stein ætt’ stein kaille einno fram minne

om usseldom, stordom, om vinneng og tap,

om livsmot i hujen, om truskap i sinne

hos slækti som slokna som stjernerap.


Ja, soga fortæl at i Trøndelagsbøgdåm

vart svartan natt te’n løsan dag,

de dagna å vaks i solløs frå høgdåm

tå løs som vainn seir jennåm nederlag.

Å mørkre mått oinna å dagrainna månnå

så dag gryidd åver de heile lainn,

tå’n løsannes lysji, ‘n brinnanes brånnå,

tå’n flammi som steig frå’n Olsokbrainn.


Me mangt i vægskjæl, me stein å loinna

møte ‘n miinn om nåkkå som va,

‘n minnes meinnra ‘n minnes stoinna

‘n minnes de som dæm fek eill’ ga.

‘N fiinn mærkj ætt’ deinn gammel leia

som jekk te Mære te hæstkjøtt-os,

‘n fiinn å fal på deinn ny veia

frå Stiklestad å te Nidaros.


Så kjær e heiman der slæktin verka

der røtra e kor frå vi å rainn.

Å høgt på hauja så frittj legg kjerka

der klokkån renge å løsa briinn.

Hu veit om sorg å hu veit om glee,

hu kjenne haust å hu kjenne vår.

Så trøgt ‘n trø jennåm kjerkgålslee,

der e de trampa snart tus’n år.


Lætt minna få låvvå frå utleddi dåggå,

vis vølna fer tiåm å slæktåm som va;

trass tong bølå å lass dæm mått dråggå,

så tok dæm sæ stoinn te å låvvå sæ gla.

Må vi som så travelt å rastlaust vil vainner

i leiting å længt ætte livsgle å fre

ta oss stoinn te å lys fer kvarainner

me live tå livseilla glør å briinn ne.

(På Inderøymål)

Skriven og framført av Lorents Fossum